Phoenixriver’s Weblog

← →

Love

November 2, 2009 · 5 Comments

david deida christ unity

What do you think?

Categories: Uncategorized

5 responses so far ↓

  • Cruise // November 5, 2009 at 2:00 pm | Reply

    Such a hard word to label.
    It haw different meanings and connotations, like Osho also pointed out with the word “fuck”.
    Whenever I’m having a discussion about love and what it means to me/to her, I deliberately shut my mouth and listen, because all love is good .. because I can take it …

  • Cruise // November 5, 2009 at 2:29 pm | Reply

    Anderzijds is het wel zo dat mijn liefde er niet is voor één enkel iemand.

    Ik typeer mezelf als polyamoureus.

    Maar wat voor een beest is dat???

    Ik doe mijn best om het woordelijk uit te leggen, maar ben ervan overtuigd dat je zoiets in de eerste plaats moet tonen en uitdragen.

    Dan pas kan ze een duidelijk beeld hebben.

    Ik tracht wel voor ogen te houden dat ik haar geen tegenovergestelde of dubbele signalen uitzend.

    Ik wil de magie van onze ontmoeting niet teniet doen door haar en haar verbeelding dood te slaan met zo’n onpersoonlijk woord, maar wil haar anderzijds ook niet ontgoochelen in het vertrouwen dat ze me schenkt.

    Toch ben ik er deze week in geslaagd om tegen twee vrouwen uit te leggen hoe ik “liefde” zie, mede dankzij Angel en Stella die “de factor eerlijkheid” in mijn houding aankaartten.

    “Ja maar, jij verleidt ze eerst, en dan zeg je het pas”, was Angel’s argument.

    “Ja maar, er zijn tijden van genieten-leven en beleven, en er zijn tijden van bewust terugblikken, uitleggen en verduidelijken. Het eerste moet altijd voor het tweede komen, want in de liefde wil je niet spreekwoordelijk vrijen met een condoom, nog voor de eerste aanraking”, was mijn uitleg.

    Die timing vind ik niet altijd eenvoudig, maar ik denk dat ik met mijn drie laatste dames het fijne evenwicht tussen respect, eerlijkheid en coming out heb weten te matchen.

    Gisteren ontving ik een mailtje van S.
    De avond daarvoor had ik haar verteld over mijn polyamoureusheid.
    Vanop vakantie had ik ook al één en ander laten doorschemeren, doch niet uitgediept op haar vraag omdat ze vond dat zulks face to face moest besproken worden.
    Interessante sidenote: die avond is ze wel uitgeweest en heeft ze er naar eigen zeggen goed van geprofiteerd omdat het in haar interpretatie “uit was”.
    Wat ze er natuurlijk niet bijvertelt, is dat ze geen echte genoegdoening vond in die scheve schaats.
    En ik neem het haar niet eens kwalijk.
    En vooral dat laatste doet pijn bij haar, omdat mono-amoureuse mensen nu eenmaal zo denken/voelen/zijn.
    Bon, hieronder haar mailtje dat ik eerlijk gezegd niet verwacht had nadat we er een punt achter gezet hadden.

    Bon, Cruise, ik heb erover nagedacht en misschien moet ik het toch maar eens proberen.
    Maar zodra ik me er ongelukkig bij begin te voelen, stop ik ermee.

    Gegroet,
    S.

    Mijn mail:

    Hey lieverd,

    Dat is fijn om te horen en heel moedig van je.

    Ik dacht je nog te sms’en genre: “Je wilt mijn boek ooit wel lezen, maar de vlees-en-bloed-versie interesseert je niet?? Of zei je dat enkel om me te charmeren en zo van mij van af te zijn?”

    x

    http://www.youtube.com/watch?v=VqyW1XQrNhk

    http://www.basetree.com/thumbs4/Polyamory.jpg

    http://www.ravenwoodart.com/Cafepress%20Gifts_files/polyamory2.jpg

    http://img520.imageshack.us/i/letlovehappen2qm5.jpg/

    Interessant voor zij die graag de weg van de polyamoureusheid menen te moeten bewandelen:

    Tijdens ons gesprek kwam duidelijk naar voor dat deze levensstijl in haar ogen en oren overkwam als “edgy, losbandig, gratis en goedkoop, respectloos, abnormaal, met andere woorden allesbehalve iets om fier op te zijn.”

    Ik heb mijn best gedaan om haar vooroordelen te ontkrachten, vaak verwijzend naar de toffe momenten die we gehad hebben. in feite naar het totaal gebrek aan slechte momenten.

    Nu teken ik ook steevast al mijn sms’en met “jouw favoriete abnormaliteit”.

    Ik hoop dat ze daarmee de relativiteit van de dingen inziet en dat ik niet meer normaal of abnormaal ben als een ander, en zij evenmin.

  • Angel // November 6, 2009 at 1:39 am | Reply

    hey Cruise,

    “Ja maar, jij verleidt ze eerst, en dan zeg je het pas”, was Angel’s argument.

    jup, dat is nog steeds mijn argument. ik zal het hier proberen te verduidelijken met een metafoor, maar toch is het geen rechtvaardiging mijnertwege.

    Ik aanvaard jouw mening en je moet altijd doen wat het beste aanvoelt in jou hart en niet in het mijne.

    Te veel in the (stupid) game gaat over één bepaalde oplossing en niet over het feit dat vele problemen vele oplossingen kunnen hebben en dat de oplossing voor één persoon niet noodzakelijk de oplossing is voor een andere persoon.

    Soit: terug naar de stelling. Bekijk het zo: jij geeft de vrouw een ongelofelijk lekker ijsje, compleet met nootjes en chocolade. Je geeft ze met 100% concentratie en liefde en laat ze denken dat zij de enige is die het ijsje krijgt en dat er geen gevolgen zijn. Ze begint dat ijsje dan ook met super veel smaak op te eten want jou ijsjes zijn echt wel één van de beste ter wereld.

    Als ze het gewoon is van jou ijsjes te krijgen en ze bijna niet meer zonder kan, dan zeg je plots: “STOP ! Er zijn gevolgen: het ijsje dat jij aan het eten bent, is niet volledig van jou, ik geef nog vele andere ijsjes aan andere vrouwen, maar het is ok, want ik heb veel ijsjes.

    Maar dan is het al te laat: ze heeft al van de verboden vrucht geproefd als het ware. Ze zal waarschijnlijk akkoord gaan met je polyamoureusheid NIET vanwege je eerlijkheid, maar omdat ze ondertussen verslaafd geraakt is aan je ijsjes.

    Toch heb je nu een zaadje geplant van ‘verzwijgen’ en hierdoor zal je nieuwe ‘polyamoureuse relatie’ met haar niet zo lang duren (wat het ook nooit doet spijtig genoeg)

    Denk nu eens over het volgende scenario: je bied de vrouw het ijsje aan, maar je vertelt haar op voorhand dat ze het zal moeten delen met andere vrouwen en je laat HAAR de keus of ze het zal aannemen/eten of niet.

    Als je ze op voorhand een eerlijke keuze aanbiedt, ben je naar mijn mening veel eerlijker en authentiek. En veel vrouwen zullen dit sneller aanvaarden dan je denkt, omdat je 100% eerlijk bent van in het begin.

    Moeilijk: omdat de verleiding en verovering bij elke nieuwe mooie vrouw wenkt, maar soms moet je durven wegstappen van verleiding als het je integriteit als man aantast.

    Nogmaals: geen verwijt maatje: je moet doen wat voor jou het beste aanvoelt.

    Maar Stella bleef met me slapen, ook al heb ik haar vanaf dag 1 vertelt dat ik een verleider was en ze deed het omdat het haar keuze was…

    A. vertellen op dag 3 deed haar twijfelen over je wie je echt was en jouw bedoelingen: een onfortuinlijke gedachte van haar net omdat je eigenlijke boodschap enkel één van liefde is…

    hoop dat dit een beetje verduidelijking brengt :-)

    Angel

  • phoenixriver // November 6, 2009 at 8:30 am | Reply

    Hey Cruise,

    Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat twee processen bij jou spelen in dit polyamoureus gedoe:

    - Je wil anders zijn dan de anderen. Ik denk bijvoorbeeld ook aan je omgekeerde (-: Volgens mij zoek jij naar iets buiten jezelf dat je zal onderscheiden van anderen (op liefdesgebied). Ik herken dit, daarom denk ik dat je door de hoeveelheid tijd die je erin steekt niet goed kan aanvaarden dat liefde en seks er uiteindelijk gewoon op zullen neerkomen dat je één leuke meid tegelijk ontmoet en dat je daar tijd mee doorbrengt, net als iedereen. Je hebt ook de neiging om je in abstracties te verliezen en ik denk dat polyamorie er daar één van is.

    - Je kan niet kiezen. Ik vind dit geen kwaliteit die je vrijheid geeft, maar iets dat je gevangen houdt. Je kan je niet helemaal aan één vrouw geven omdat je bang bent dat je iets zal missen, dat ze niet degene is die je wil… Je kan natuurlijk van meerdere mensen houden in je leven. Ik houd ook van mijn moeder, mijn zus, mijn vrienden en vriendinnen. Maar ik denk dat er maar plaats is voor één speciale persoon in je leven waarmee je je leven deelt, en die zich de jouwe mag noemen. Ik zeg het uit mijn eigen ervaring dus het is geen verwijt maar een vaststelling die ik zelf maakte: meerdere vrouwen willen is volgens mij gewoon gulzig, en een gebrek aan commitment omdat zij dan ook verplicht zijn hun noden elders te laten vervullen, en jij vrijgeleide krijgt om ongedisciplineerd achter meerdere vrouwen aan te zitten zonder dat je één vrouw werkelijk leert kennen. Je krijgt op die manier met niemand een betekenisvolle relatie, en vraag je eens af in hoeverre dit proces zich in de rest van je leven doorzet. Je kan een vrouw in je realiteit brengen Cruise, maar je kan iets fundamenteel onjuist, onmenselijk, niet doen kloppen. Vandaar je resultaten, volgens mij ongeacht of je het op voorhand zegt of niet. Op die foto met die demonstratie voor ‘polyamorous’ staan er volgens mij alleen maar losers in de liefde, sorry.

    Ik vind dit wel een interessant experiment en dapper dat je het probeert. Aan moed en doorzettingsvermogen ontbreekt het je in ieder geval niet. En ik weet zeker dat je er veel uit aan het leren bent. Maar verlies je er niet in; het is best ok om te leren van één persoon te houden.

    Met de liefde die ik speciaal voor jou voorbehoud, :)

    PR

  • Fizmo // November 6, 2009 at 10:18 am | Reply

    Wat is liefde? Liefde kan je op den duur kapot analyseren. Werkt polyamorie: ik weet het niet eerlijk gezegd. Als ik me op verschillende vrouwen focus of in mijn leven heb, heb ik wel een ‘abundance’-mentaliteit en kan ik me makkelijk ‘niet needy’ gedragen, omdat ik opties heb, maar de negatieve kant eraan is dat ik vind dat ik niet echt een unieke connectie heb, een verlangen heb naar één persoon. Als ik meerdere vrouwen zie, vind ik wel leuk ze te zien, maar als ik ze lange tijd niet zie, is dat voor mij geen probleem, ik mis ze niet zo erg (mede door de opties met andere vrouwen die ik heb, denk ik).

    Het kan ook zijn omdat ik mezelf afsluit als mensen te dicht bij komen en ik zo zeer een ‘loner’ ben en gericht op mijn eigen realiteit en wereld dat ik moeilijk iemand er permanent in kan laten leven. Héél af en toe ontmoet ik vrouw waarvoor ik mijn ‘losse relaties’-levensstijl voor zou kunnen opgeven, een vrouw waar ik dag en nacht aan denk, dat me verandert in een onzeker jongetje, dat me een warm gevoel geeft in mijn buik. Dit gevoel voelt zo goed, omdat ik steeds op zoek ben naar iets unieks, moet ik dit gevoel dan negeren, dit gevoel waar ik eigenlijk naar op zoek ben, een vrouw die werkelijk ‘iets met me doet’, me raakt tot in mijn ziel?

    Als je een vrouw verteld dat je polyamoureus bent, zal zij dit misschien niet zo erg vinden, maar ze zal zich ook niet ten volle aan je overgeven volgens mij. Polyamoureus zijn is volgens mij ‘het eeuwige zoeken’, je opties open houden, jezelf niet volledig bloot geven. Er zijn altijd facetten die bij de éné vrouw aantrekkelijker zijn dan de andere, maar geduld, oprechte interesse en doorzettingsvermogen kunnen er soms toe leiden dat je iemand pas echt leert appreciëren en ik weet niet of je dat proces een kans gunt.

    Ik ben sowieso iemand die duidelijk is vanaf het begin. Ofwel is het met woorden (‘ik kan je niet garanderen dat dit tot een vaste relatie leidt. In het begin wil ik gewoon fun hebben en zien of het klikt. Ik kan je geen exclusiviteit garanderen’). Dit weerspiegelt zich ook in het feit dat ik haar niet constant bel of mee afspreek of nog andere vrouwen aanspreek als zij erbij is. Tuurlijk ga ik dit niet in de eerste minuten zeggen dat ik een vrouw aanspreek, maar voor ik met een vrouw naar bed ga, moet ze dit weten en ik ga ook nooit op voorhand de illusie wek dat ik het direct serieus meen. Ik vind eerlijkheid belangrijk bij mezelf en anderen en die oprechtheid zorgt ervoor dat ik vind dat ik geen misbruik maak van vrouwen, maar hen in mijn wereld ‘betrek’ als zij dat willen. Willen ze dit niet of kunnen ze er niet mee om, geen probleem, ze weten dan tenminste waar ik sta en waar zij staat.

    Mijn mening, open voor discussie,

    Fiz

Leave a Comment